de kop is er af

een dikke vier maanden na mijn onfortuinlijk avontuur ben ik terug op mijn aluminium ros gekropen. functionele verplaatsingen gebeurden als sinds augustus opnieuw op twee wielen, maar voor de ontspanning was de drempel toch wat hoger. het werden dan ook onwennige kilometers. voorzichtig vooral: speurend naar mogelijke valkuilen, de remmen dicht waar ik anders een trap extra gaf, zeker in de afdalingen. maar de eerste kleine stap is gezet. het fysieke herstel is vlot gelopen, mijn hoofd zal ook wel volgen want bij de eerste pedaalslagen was het vrijheidsgevoel er weer helemaal. eekhoorntjes, everzwijnen en mestkevers in meerdaalwoud en omstreken zijn bij deze gewaarschuwd: i’m back.

tortoise live: briljant

Saverio Truglia

wat een plezier om tortoise in het stuk te zien: intieme sfeer, perfect geluid en op vijf minuten van huis. een mens kan alleen nog een briljant concert wensen. een goed geluimde band had er duidelijk zin in. ze brachten een gebalde set waarin ze vooral putten uit hun twee meest recente worpen: ‘beacons of ancestorship’ en ‘it’s all around you’. in tegenstelling tot vroegere concerten bracht de groep geen visuals mee en werd het publiek dus gedwongen om naar de muzikanten te kijken. voor een instrumentale band kan dat wel eens tegenvallen, maar bij tortoise is er genoeg te zien: twee drums vooraan op het podium, vijf muzikanten die voortdurend van instrumenten wisselen, de muzikale virtuositeit van de bandleden en de mimiek van john mcentire staan garant voor kijkplezier. naarmate de set vorderde, werd er mee afgeweken van de cd-versies van de nummers en ging het er allemaal wat energieker aan  toe. vooral de drumduels waren heerlijk om volgen. ondanks het toenemend geweld ging het rijke klankenpalet, dat zo kenmerkend is voor de band, nooit verloren. bij de vorige tour in 2007 liet de band een uitgebluste indruk na, maar bijna twintig jaar na zijn ontstaan heeft tortoise duidelijk een tweede (derde of vierde?) adem gevonden. daar kunnen wij alleen maar blij om zijn. we want more!

bosmens

ik kon niet tegen zandkorrels tussen mijn tenen of in mijn onderbroek, laat staan allebei tegelijk. omdat ik graag in de natuur vertoef, kwam ik dan ook vaker terecht in het bos dan aan zee. zeker met de fiets is het daar aangenamer toeven. liever een col hors catégorie dan tegen de wind beuken in de polders. liever het geritsel van de bladeren dan striemend zand in mijn gezicht. maar er is langzaamaan een kentering gekomen. zij heeft het wel voor de zee en in een verliefde bui ging ik wel eens mee. om bij haar te zijn, de zee nam ik er gewoon bij. maar toen ontdekten we samen andere kusten dan de vlaamsche: de zeeuwse, portugese, franse, deense en zweedse. daar waar stranden nog stranden zijn en duinen nog duinen. waar je elkaar niet voor de voet loopt en niet in de schaduw vertoeft van torenhoge flats. waar je overweldigd wordt door de machtige krachten van het water. en zo komt het dat we in de herfstvakantie een weekje weg waren. aan zee. uit vrije wil. net over de grens, waar volgens de lokale gebruiken alles ‘gezellig’ is, maar de kust vooral een stuk mooier. zalig niets doen. meer moet dat niet zijn. en ze zien ons daar nog terug. en dat zand tussen mijn tenen, dat pak ik er met de glimlach bij. dat in mijn onderbroek schuurt nog altijd even hard.

vocabulaire

we zijn op zoek naar een huis. niet dringend, maar we houden ‘de markt’ in de gaten. al een tijdje. en immoverkoper, dat is een aparte stiel. creativiteit troef om een hoop bakstenen te verkopen. een vrije interpretatie van het creatieve taaltje van de immobond:

• mini-loft: studio.
• urban villa: appartement.
• designvilla: gedateerde villa. zo met gekleurde vensters en vreemde vormen van begin jaren ‘90.
• strategisch gelegen rijhuis: huis waar niet veel over te vertellen valt. behalve dat de tuin uitgeeft op een autostrade, de spoorweg of een drukke invalsweg.
• huis met mogelijkheden: als u twee poten aan uw lijf heeft, twee jaar elk weekend wil opofferen en uw familie in de bouw actief is, dan zijn er mogelijkheden.
• woning voor jong gezin: piepklein huis waar piepkleine kindjes in passen. zodra het grut begint te kruipen, zoekt u best naar een upgrade.
• opfrissingswerken nodig: als u enig comfort wil, raden we u een nieuwe keuken, nieuwe badkamer, nieuwe vloer, nieuwe bezetting, nieuw dak, nieuwe vensters en ook wel nieuwe elektriciteit aan. misschien zien we nog iets over het hoofd.
• deels gerenoveerd: in een vlaag van zinsverbijstering hebben we het kot een lik verf en toonzaalkeuken gegeven.
• goede staat van onderhoud: het huis is niet gerenoveerd sinds het gebouwd werd in de jaren ‘50, maar het werd wel elke week gekuist. de laatste jaren gebeurde dat zelfs niet meer in het zwart maar mét dienstencheques.
• residentiële buurt: een buurt waar allemaal huizen staan.
• gelegen op 5 minuten van het centrum: als het middernacht is, alle verkeerslichten op groen staan en de überjohnny in u achter het stuur kruipt. anders doet u er gemakkelijk een half uur over.
• extra kamers mogelijk: als u heel het huis verbouwt that is.
• instapklaar: je kan de ruwbouw nog hergebruiken (via sponzen ridder)
• ideaal voor starters: als je nog nooit in een huis hebt gewoond, that is (via h.)
  

ik heb er trouwens alle vertrouwen in dat het allemaal in orde komt met de nestdrang.

verantwoordelijkheid

neem nu het geval wickmayer-malisse. persoonlijk vind ik het nogal triestig dat die mensen zo’n schorsing opgelegd krijgen. maar de populistische reacties van de beleidsmakers baren me nog meer zorgen:

• muyters: ‘ik ben geschokt, we zullen die mensen financieel bijstaan om beroep aan te tekenen’.
  een minister van begroting moet momenteel besparen. toevallig is die minister dan ook nog eens minister van sport en dus verantwoordelijk voor het werk van het dopingtribunaal dat die straffen heeft uitgesproken. muyters gaat dus geld besteden om een beslissing van zijn eigen administratie aan te vechten
• gennez: ‘ik ben geschokt, de sporters moeten financieel bijgestaan worden en het decreet moet aangepast worden’. dat is dus de voorzitter van de partij van de minister die het decreet schreef dat deze schorsing mogelijk maakte.
• dr. goossens (werkte op het kabinet van anciaux en schreef mee aan het bewuste decreet): zit op de persconferentie van malisse mee aan tafel, pinkt een traantje weg als het over wickmayer gaat en besluit ‘hier werd de wet naar de letter toegepast, niet naar de geest’.

verantwoordelijkheid opnemen is precies niet gemakkelijk als de publieke opinie zich en masse uitspreekt. ben benieuwd naar wat anciaux binnenkort zal zeggen met tranen in zijn ogen.

romantiek

zij (3 jaar), smachtend in haar kasteel: ‘jij moet me komen redden’

hij (3 jaar): ‘ok, maar eerst moet ik nog tv kijken’

to bakfiets!

dat is het antwoord op het dilemma dat ons zo’n twee maanden heeft bezig gehouden. en we zijn niet alleen in onze queeste. we zijn al heel wat volk tegen gekomen dat twijfelt. lang twijfelt. wat heeft dan de doorslag gegeven?

• we hebben het gevoel dat zo’n bak vooraan veiliger is . je ziet de kinderen, je kan beter inschatten of je ergens tussen kan laveren en bent wendbaarder doordat je minder breed bent dan een fietskar;
• het plezier van de kinderen. priceless. onze jongste telg zit heerlijk in de maxi-cosi (bedankt voor de adapters ivan). onze kleuter zit relaxed en kijkt haar ogen uit;
• de meerkost van onze bakfiets is marginaal vergeleken met de betere fietskarren;
• de testrit heeft sunny overtuigd. alle vooroordelen (te zwaar, moeilijk bestuurbaar, …) werden binnen de minuut van tafel geveegd.
• zo’n bakfiets is werkelijk enorm stabiel.

waarom de gazelle cabby?

• relatief goedkoop. een bekend fietsenmaker in leuven probeerde me een exemplaar te slijten dat ‘ongeveer de helft van een tweede wagen kost’;
• relatief licht en compleet geluidloos vergeleken met de houten versies;
• de maxi-cosi adapters werken perfect, de regentent is erg gemakkelijk in gebruik;
• twee wielen, met zo’n driewielig ding zie ik mezelf echt niet rijden;
• zeven naafversnellingen (wij moeten serieus omhoog).

de nadelen:

• als u verlegen van aard bent: niet kopen. u wordt aangegaapt, nagewezen en aangesproken alsof het een buitenaards wezen betreft.
• onze ‘tank’ is nogal imposant. parkeren aan het station is kwestie van een beetje geluk want de parkeerplaatsen voor ‘buitenformaatfietsen’ zijn nogal in trek. maar dat geldt ook voor fietskarren natuurlijk.

de eerste ritten is het wennen, maar de leercurve is bijzonder steil. we zijn na minder dan twee weken al helemaal overtuigd en onze gezinsmobiliteit is er met rasse schreden op vooruit gegaan. twee eigenaars van een identiek exemplaar waren na meer dan een jaar nog altijd even enthousiast. ik zie geen reden waarom dat bij ons niet zo zou zijn.

moe

ik krijg onze ukkies niet uitgelegd dat het winteruur is ingegaan. balen.

klets!

waar het drie maanden geleden nog ‘krak’ klonk, was het nu gewoon ‘klets’. ik in de ochtendrush fietsend naar het station, zij aan de foute kant van de weg. we konden alletwee niet meer stoppen aan dat kruispunt, daisy en ik. wallaroo – fiets: 1-0 want zij kon achteraf gewoon vertrekken, ik droop te voet af. zo’n krom tandwiel rijdt niet vlot. opgelucht dat het maar een tandwiel is en niet, ik zeg zomaar wat, een bekken. en vooral dat dat kinderstoeltje achteraan leeg was. de gedachte alleen al. brrr.

verschraling

de velpia gaat dicht. niets bijzonders op het eerste zicht. er sluiten wel meer winkels de deuren. maar de velpia is in leuven een instituut als het gaat over kantoor/schilder/papier-artikelen en -waren. en niet te vergeten: parker-pennen in alle kleurschakeringen. o nostalgie.

de velpia is nummer zoveel in een lange rij: kleine zelfstandigen die de deuren dicht doen. speciaalzaken waar specialisten achter de kassa staan.  mensen die u kunnen bijstaan met raad en daad. die u meer kunnen vertellen dan in de handleiding te lezen staat. winkels waar je meer dan dertien in  een dozijn vindt. waar de klant nog koning is.

het is een bizarre spiraal: een stad wordt gerenoveerd, opgewaardeerd en geprofileerd als winkelstad. de huurprijzen stijgen, de lokale handelaars kunnen óf niet meer betalen óf worden rijk door hun pand te verhuren aan de grote ketens. en zo verliest de winkelstad haar eigen profiel en lijkt ze een kopie te worden van andere winkelsteden. verschraling van het aanbod noemen ze dat.