romantiek
zij (3 jaar), smachtend in haar kasteel: ‘jij moet me komen redden’
hij (3 jaar): ‘ok, maar eerst moet ik nog tv kijken’
to bakfiets!
dat is het antwoord op het dilemma dat ons zo’n twee maanden heeft bezig gehouden. en we zijn niet alleen in onze queeste. we zijn al heel wat volk tegen gekomen dat twijfelt. lang twijfelt. wat heeft dan de doorslag gegeven?
- we hebben het gevoel dat zo’n bak vooraan veiliger is . je ziet de kinderen, je kan beter inschatten of je ergens tussen kan laveren en bent wendbaarder doordat je minder breed bent dan een fietskar;
- het plezier van de kinderen. priceless. onze jongste telg zit heerlijk in de maxi-cosi (bedankt voor de adapters ivan). onze kleuter zit relaxed en kijkt haar ogen uit;
- de meerkost van onze bakfiets is marginaal vergeleken met de betere fietskarren;
- de testrit heeft sunny overtuigd. alle vooroordelen (te zwaar, moeilijk bestuurbaar, …) werden binnen de minuut van tafel geveegd.
- zo’n bakfiets is werkelijk enorm stabiel.
waarom de gazelle cabby?
- relatief goedkoop. een bekend fietsenmaker in leuven probeerde me een exemplaar te slijten dat ‘ongeveer de helft van een tweede wagen kost’;
- relatief licht en compleet geluidloos vergeleken met de houten versies;
- de maxi-cosi adapters werken perfect, de regentent is erg gemakkelijk in gebruik;
- twee wielen, met zo’n driewielig ding zie ik mezelf echt niet rijden;
- zeven naafversnellingen (wij moeten serieus omhoog).
de nadelen:
- als u verlegen van aard bent: niet kopen. u wordt aangegaapt, nagewezen en aangesproken alsof het een buitenaards wezen betreft.
- onze ‘tank’ is nogal imposant. parkeren aan het station is kwestie van een beetje geluk want de parkeerplaatsen voor ‘buitenformaatfietsen’ zijn nogal in trek. maar dat geldt ook voor fietskarren natuurlijk.
de eerste ritten is het wennen, maar de leercurve is bijzonder steil. we zijn na minder dan twee weken al helemaal overtuigd en onze gezinsmobiliteit is er met rasse schreden op vooruit gegaan. twee eigenaars van een identiek exemplaar waren na meer dan een jaar nog altijd even enthousiast. ik zie geen reden waarom dat bij ons niet zo zou zijn.
klets!
waar het drie maanden geleden nog ‘krak’ klonk, was het nu gewoon ‘klets’. ik in de ochtendrush fietsend naar het station, zij aan de foute kant van de weg. we konden alletwee niet meer stoppen aan dat kruispunt, daisy en ik. wallaroo – fiets: 1-0 want zij kon achteraf gewoon vertrekken, ik droop te voet af. zo’n krom tandwiel rijdt niet vlot. opgelucht dat het maar een tandwiel is en niet, ik zeg zomaar wat, een bekken. en vooral dat dat kinderstoeltje achteraan leeg was. de gedachte alleen al. brrr.
verschraling
de velpia gaat dicht. niets bijzonders op het eerste zicht. er sluiten wel meer winkels de deuren. maar de velpia is in leuven een instituut als het gaat over kantoor/schilder/papier-artikelen en -waren. en niet te vergeten: parker-pennen in alle kleurschakeringen. o nostalgie.
de velpia is nummer zoveel in een lange rij: kleine zelfstandigen die de deuren dicht doen. speciaalzaken waar specialisten achter de kassa staan. mensen die u kunnen bijstaan met raad en daad. die u meer kunnen vertellen dan in de handleiding te lezen staat. winkels waar je meer dan dertien in een dozijn vindt. waar de klant nog koning is.
het is een bizarre spiraal: een stad wordt gerenoveerd, opgewaardeerd en geprofileerd als winkelstad. de huurprijzen stijgen, de lokale handelaars kunnen óf niet meer betalen óf worden rijk door hun pand te verhuren aan de grote ketens. en zo verliest de winkelstad haar eigen profiel en lijkt ze een kopie te worden van andere winkelsteden. verschraling van het aanbod noemen ze dat.
groen als het past
ik ben verheugd dat er maatregelen genomen worden voor een proper milieu: eindelijk wordt diesel zwaarder belast. eindelijk worden bedrijfswagens fiscaal minder aantrekkelijk. het zijn allebei nog maar marginale maatregelen, maar het is een begin. ik heb er alleen problemen mee dat die maatregelen genomen worden als een inerte regering niet wil besparen en nood heeft aan vers geld. en zo wordt de groene zaak een gemakkelijke manier om nieuwe inkomsten te genereren. en ondertussen mag electrabel rustig poen scheppen. 10% belastingen op een kado van 2 miljard. fout, zo fout.
update: klik voor een meer gedocumenteerde bijdrage over de schamele belastingen van electrabel
kippevel
ik ben zo’n 15 jaar intensief bezig met muziek. intensief in de zin van platen/7″s/cd’s/mp3’s kopen, concerten bijwonen, occasioneel recenseren en interviewen. de laatste jaren is het wat geminderd. niet zozeer de combinatie met het gezins- en werkleven speelt daar in mee, maar vooral het gebrek aan kippevelmomenten. veel concerten staan in mijn geheugen gegrift als fantastische ervaringen. toeleven naar een concert omdat je de nieuwe plaat van een band geweldig vindt, het concert beleven van je haarwortels tot de tippen van je tenen en achteraf niet kunnen slapen van de opwinding (of de oorsuizingen). naarmate de tijd vorderde, zwakte de emotie wat af tot concertbezoek, het kopen van muziek of recenseren van een plaat een routine werd. waar ik vroeger temidden de beleving stond, voel ik me nu meer een buitenstaander; observeren in plaats van meebeleven. weinig concerten blijven nog hangen, kunnen nog op onvoorwaardelijk positieve respons rekenen. daarom word ik selectiever maar verlies ik ook de polsslag van het muzikale gebeuren. ik ben niet meer mee waardoor ik minder platen koop en minder naar concerten ga. de neerwaartse spiraal is ingezet. ik schrijf ook veel minder recensies dan vroeger. recenseren vanuit referentiekaders die niet meer bij de tijd zijn, houdt nogal een groot risico in om te eindigen in dwaze stellingen als ‘vroeger was het toch beter’. it’s a no go area.
op dit moment staat de vorige plaat van biffy clyro op, moet ik terug denken aan hun concert in de botanique (2007) en het daarbij horende kippevel. en deep down hoop ik dat ze me in december in de vk opnieuw kunnen begeesteren. zolang die momenten me af en toe overvallen, zal ik naar concerten blijven gaan, zal mijn passie voor muziek levend blijven. hun optreden bij jools holland deze week doet me alvast het beste verhopen.
is het nog altijd beter?
meer dan tien jaar geleden werd alles kan beter voor het eerst uitgezonden. vrijdagavond laat als ik me goed herinner. nu staat dat programma godbetert in prime-time geprogrammeerd. herhaling nummer zoveel. uytterhoeven was misschien een voorloper, maar meer dan tien jaar? ho maar.
zou hij trouwens zelf content zijn met al die herhalingen?
fietskiek
ik ben zelf geen sterfotograaf en heb die ambitie al een tijd opgeborgen. maar ik kan wel genieten van mooie foto’s. zekerals mijn favoriete sport centraal staat. op de site van dirt magazine vind je een paar portfolio’s die de moeite zijn: van de klassieke actiefoto’s tot het betere zwart-wit werk. sterling lorence kan me alvast overtuigen.
