koekiemoon

een dikke vier maanden na mijn onfortuinlijk avontuur ben ik terug op mijn aluminium ros gekropen. functionele verplaatsingen gebeurden als sinds augustus opnieuw op twee wielen, maar voor de ontspanning was de drempel toch wat hoger. het werden dan ook onwennige kilometers. voorzichtig vooral: speurend naar mogelijke valkuilen, de remmen dicht waar ik anders een trap extra gaf, zeker in de afdalingen. maar de eerste kleine stap is gezet. het fysieke herstel is vlot gelopen, mijn hoofd zal ook wel volgen want bij de eerste pedaalslagen was het vrijheidsgevoel er weer helemaal. eekhoorntjes, everzwijnen en mestkevers in meerdaalwoud en omstreken zijn bij deze gewaarschuwd: i’m back.

dat is het antwoord op het dilemma dat ons zo’n twee maanden heeft bezig gehouden. en we zijn niet alleen in onze queeste. we zijn al heel wat volk tegen gekomen dat twijfelt. lang twijfelt. wat heeft dan de doorslag gegeven?

• we hebben het gevoel dat zo’n bak vooraan veiliger is . je ziet de kinderen, je kan beter inschatten of je ergens tussen kan laveren en bent wendbaarder doordat je minder breed bent dan een fietskar;
• het plezier van de kinderen. priceless. onze jongste telg zit heerlijk in de maxi-cosi (bedankt voor de adapters ivan). onze kleuter zit relaxed en kijkt haar ogen uit;
• de meerkost van onze bakfiets is marginaal vergeleken met de betere fietskarren;
• de testrit heeft sunny overtuigd. alle vooroordelen (te zwaar, moeilijk bestuurbaar, …) werden binnen de minuut van tafel geveegd.
• zo’n bakfiets is werkelijk enorm stabiel.

waarom de gazelle cabby?

• relatief goedkoop. een bekend fietsenmaker in leuven probeerde me een exemplaar te slijten dat ‘ongeveer de helft van een tweede wagen kost’;
• relatief licht en compleet geluidloos vergeleken met de houten versies;
• de maxi-cosi adapters werken perfect, de regentent is erg gemakkelijk in gebruik;
• twee wielen, met zo’n driewielig ding zie ik mezelf echt niet rijden;
• zeven naafversnellingen (wij moeten serieus omhoog).

de nadelen:

• als u verlegen van aard bent: niet kopen. u wordt aangegaapt, nagewezen en aangesproken alsof het een buitenaards wezen betreft.
• onze ‘tank’ is nogal imposant. parkeren aan het station is kwestie van een beetje geluk want de parkeerplaatsen voor ‘buitenformaatfietsen’ zijn nogal in trek. maar dat geldt ook voor fietskarren natuurlijk.

de eerste ritten is het wennen, maar de leercurve is bijzonder steil. we zijn na minder dan twee weken al helemaal overtuigd en onze gezinsmobiliteit is er met rasse schreden op vooruit gegaan. twee eigenaars van een identiek exemplaar waren na meer dan een jaar nog altijd even enthousiast. ik zie geen reden waarom dat bij ons niet zo zou zijn.

waar het drie maanden geleden nog ‘krak’ klonk, was het nu gewoon ‘klets’. ik in de ochtendrush fietsend naar het station, zij aan de foute kant van de weg. we konden alletwee niet meer stoppen aan dat kruispunt, daisy en ik. wallaroo – fiets: 1-0 want zij kon achteraf gewoon vertrekken, ik droop te voet af. zo’n krom tandwiel rijdt niet vlot. opgelucht dat het maar een tandwiel is en niet, ik zeg zomaar wat, een bekken. en vooral dat dat kinderstoeltje achteraan leeg was. de gedachte alleen al. brrr.

ik ben zelf geen sterfotograaf en heb die ambitie al een tijd opgeborgen. maar ik kan wel genieten van mooie foto’s. zekerals mijn favoriete sport centraal staat. op de site van dirt magazine vind je een paar portfolio’s die de moeite zijn: van de klassieke actiefoto’s tot het betere zwart-wit werk. sterling lorence kan me alvast overtuigen.

dat is inderdaad de vraag. en we worstelen er al even mee. uk 1 kan te voet naar school, uk 2 zal binnen dit en een maand naar de crèche beginnen gaan (ja ze is al meer dan 2 maand!). tijd om na te denken over transport. uit ecologische en praktische overwegingen (maar één van ons heeft een rijbewijs en met de auto doen we momenteel minstens 30 minuten over een afstand van 3 kilometer) zullen we dat dus met de fiets doen.

de keuze: bakfiets of fietskar.

een bakfiets lijkt ons praktischer en veiliger. een kind in zo’n kar in de gaten houden is niet evident, onze fietspaden (als ze er al zijn) zijn aan de smalle kant, chauffeurs zijn er vaak niet op voorzien dat er nog een kar achter een fiets bolt en uiteindelijk is zo’n kar pretty expensive. nadeel van de bakfiets is dat één van ons naar de crèche zal rijden en de ander zal halen. concreet betekent dat dus een systeem van fietswissel en een hoop planning en afspraken. met een fietskar zou dat allemaal wat eenvoudiger zijn.

om onze keuze te vergemakkelijken ben ik op zoek naar iemand met een gazelle cabby bakfiets in het leuvense (wijde omgeving), kwestie van eens te kijken hoeveel plaats er in zo’n bak is en ervaringen uit te wisselen. mailen naar koekiemoon(at)gmail(dot)com

dank

zei mijn bekken toen ik onzacht de aardkorst raakte na een sierlijke salto over mijn fietsstuur. ‘krak’ zeiden onze vakantieplannen vol rust en ontspanning. we gaan er het beste van maken. gemakkelijke weken zullen het in elk geval niet worden.

zou lance armstrong kunnen lachen met lotto’s ‘no balls no glory’ – slogan?

*bike-geek alert*

een gps op de fiets. ik had me goed geïnformeerd via winkels, websites en fora, lang getwijfeld over het model en bijhorende fietssteun en uiteindelijk de knoop doorgehakt. het werd de garmin 60csx op het stuur bevestigd met een softplate en ram-cradle. om de weg niet kwijt te geraken installeerde ik een routeerbare topokaart belgië-luxemburg. mijn eerste indrukken.

over de garmin 60csx niets dan lof:

• perfecte ontvangst: ik ben nog geen enkele keer zonder ontvangst gevallen. niet tussen de hoge gebouwen van de wetstraat, noch onder het dichte bladerdek van het bos.
• groot en duidelijk scherm.
• groot bedieningsgemak: de knoppen staan duidelijk zichtbaar op het toestel en zijn groot genoeg om te bedienen met fietshandschoenen. ik had op voorhand niet gedacht dat ik ze zoveel zou gebruiken tijdens het fietsen:  in- en uitzoomen om te kijken waar je zit of om een alternatieve weg te zoeken, switchen tussen de verschillende pages (vooral kaart, hoogtemeter en statistieken), markeren van waypoints, …
• grote autonomie dankzij het gebruik van aa-batterijen. onderweg kan je ze gewoon vervangen. omdat mijn oplaadbare batterijen aan vervanging toe waren, heb ik gekozen voor een setje van ansmann dat niet zelf ontlaadt. daar kom ik ongeveer 15uur intensief gebruik mee verder.
  

voor de bevestiging op het stuur koos ik voor een softplate met een ram-cradle. bij aankoop leek het me het beste compromis tussen omvang (licht en relatief plat) en stevigheid. na twee maanden gebruik ben ik helemaal overtuigd:

• het ziet er misschien wat broos uit, maar de gps beweegt geen millimeter. ook niet na kilometerslange off-road afdalingen.
• de houder is erg gemakkelijk te monteren en demonteren. het systeem past zowel op een normaal als een oversized stuur.

voorlopig heb ik alleen een routeerbare topokaart van belgië en luxemburg.

• een kaart is natuurlijk een kaart, maar dat je meteen een zicht krijgt op het profiel van de track die je uittekent is leuk meegenomen.
• voor het mountainbiken is routeren geen optie omdat je toch nooit via de leukste wegen wordt gevoerd.
• niet alles dat als een pad wordt aangegeven is toegankelijk. militaire domeinen, paden in privétuinen, … lijken toegankelijk als je een track tekent, maar in de praktijk sta je voor de prikkeldraad of een hek.
• update: een nadeel dat ik heb ondervonden toen de brandweer me moest komen zoeken na een crash: straatnamen staan er niet op, namen van dorpen ook niet (enkel van de gemeente).
• als je coördinaten bezorgt aan de spoeddiensten, zorg er dan voor dat je het formaat duidelijk communiceert. dat bespaart heel wat zoekwerk.
  

genoeg over het materiaal. enkele lessen die ik heb geleerd:

• voorzie een frustratiefase. neem rustig de tijd om te experimenteren, te vloeken, fout te rijden, van pure colère het spul uit te zetten en te navigeren op de zon en niets dan de zon. iedereen moet erdoor, het is de enige manier om het toestel onder de knie te krijgen. het is geen goed idee om de dag na aankoop uw vrienden op sleeptouw te nemen in een onbekend gebied. hoongelach zal uw deel zijn.
• zo’n ding zuipt duracellekes. die zijn hoogstens goed als backup, maar je kan er geen dag mee fietsen, zeker niet als het vriest.
• bestaande tracks downloaden is fantastisch, maar controleer de kwaliteit op voorhand. veel hangt af van het gebruikte toestel en de inspanning die geleverd werd om de track op te kuisen.
• delen van tracks is een nobele daad. kraksontracks, gps-tour, uttagawa en nog vele meer bieden een interessant aanbod en de mogelijkheid om zelf tracks in te sturen.

de meerwaarde van de gps op de fiets is me in elk geval duidelijk. er gaat een wereld van ongekende tracks open, de uitdagingen liggen voor het grijpen en je wordt gestimuleerd om op ontdekking te gaan. de enige frustratie is nu: wanneer gaan we al die schitterende tracks in godsnaam rijden?

foto’s

ik wilde al een tijdje een meerdaagse mountainbiketocht ondernemen. kwestie van er even helemaal tussenuit te zijn. de keuze viel al snel op de transardennaise omdat we die op drie dagen konden rijden, er een gps-track beschikbaar was en het dichtbij huis was. kwestie van op relatief korte tijd thuis te geraken moest die bevalling zich toch vroeger aandienen dan gepland.

we kozen ervoor om alles mee te nemen op onze fiets en rug: tent, matras, slaapzak, kookgerief, kleren en eten. zadel- en rugpijn waren meer mijn deel dan verhoopt, maar de vrijheid die je in ruil krijgt is onbetaalbaar. het onderweg zijn was zeker zo belangrijk als de bestemming. geen drang naar een hoge gemiddelde snelheid, maar gewoon het plezier om te rijden, te genieten van de omgeving.

op dag één reden we in een redelijk rechte lijn, maar wel zoveel mogelijk off-road, van bouillon naar la roche om de twee volgende dagen via de transardennaise van la roche naar bouillon te fietsen. elke dag ongeveer 80km, tussen de 1500 en 2000 positieve hoogtemeters en heel wat uren in het zadel. er was één constante: na elke beklimming volgde een afdaling en die afdalingen deden de beklimmingen steevast vergeten. het traject was vol afwisseling, de lucht blauw, de zon van de partij en het vakantiegevoel niet weg te branden.

wat we geleerd hebben? alles in een rugzak proppen is echt geen goed idee voor zo’n tocht, een hard zadel evenmin, een koeienspoor bolt slechter dan een everzwijnspoor, powerbars eten als ontbijt is geen goed idee voor de spijsvertering, als middagmaal evenmin, na 50km een winkel vinden is een hele opluchting als je nog niet ontbeten hebt, een gps is een zaligheid bij dergelijke ondernemingen, mijn dochter leert verdacht veel bij als ik er drie dagen niet ben.

kleine frustratie: op tien kilometer van het einde van onze 240-km lange onderneming besliste er een tak mijn achterwiel zo hard te blokkeren dat de snelspanner zich in mijn remklauw wrong. mijn reisgenoot achterlaten en de auto in bouillon halen was de enige optie. een glorieuze aankomst in bouillon zal dus voor de volgende keer zijn.

update: de gps-track is op vriendelijk verzoek beschikbaar via koekiemoon@gmail.com