koekiemoon

iedereen heeft zo zijn eigen redenen om een blog te starten. die van mij zijn tot op heden niet echt duidelijk, maar soit, ik doe er geen vlieg kwaad mee. andere bloggers hebben daarentegen tot enig doel andermans werk in een slecht daglicht te stellen. neem nu bijvoorbeeld de minister van media: gif spuwen en roddelen blijken de enige motivatie voor zijn blog. de aard van de posts en de gebruikte informatie tonen aan dat het iemand is met een heldere kijk achter de schermen van de vlaamse media. de opgekropte frustratie druipt er van af en er moeten blijkbaar wat rekeningen vereffend worden.

beste minister van media: roddelen over collega’s-concurrenten is allemaal goed en wel, maar doe het dan niet anoniem. dat is laf. neem een voorbeeld aan mensbrugghe: die heeft ook een aantal rekeningen te vereffenen, maar doet dat tenminste openlijk. als u dan toch anoniem wil blijven, maak uw posts dan op zijn minst grappig. neem bijvoorbeeld de gebroeders plasky als lichtend voorbeeld. en tot slot is het nogal doorzichtig welke grote persgroep totnogtoe gespaard blijft in uw posts. het zou u sieren moest u ook eens wat interne keuken prijsgeven.

de binnenlandse politiek is stil gevallen. althans in de pers. achter de schermen zal er wel hard gewerkt worden aan nieuwe beleidsnota’s. (ik ben trouwens erg benieuwd wat dat gaat brengen voor onderwijs) de journalisten van terzake zijn op vakantie wegens politieke luwte. en kijk wat er gebeurt: een mens krijgt elke avond een interessante buitenlandse reportage voorgeschoteld. in plaats van gekakel onder de kerktoren, journalisten die hun gasten niet laten uitspreken en nieuws dat er geen is, krijgen we degelijke reportages over onderwerpen die er echt toe doen. op wereldniveau. niet altijd gemakkelijk, maar steeds confronterend. en zo wordt onze horizon verruimd dankzij de komkommertijd.

de verkiezingen zijn in aantocht. hoe meer ze naderen, hoe groter de drommen academici die de vrt onder de arm neemt om de verkiezingsprogramma’s wat meer sérieux te geven. op zich heb ik daar geen probleem mee. academici horen nu eenmaal expert te zijn in hun vakgebied. gestoeld op hun eigen wetenschappelijk onderzoek, of dat van anderen, kunnen ze bepaalde verschijnselen wat breder kaderen en fenomenen in een ander perspectief plaatsen. zo wil de theorie althans.

neem nu carl devos. hij is sinds de federale verkiezingen en het daaruit volgende geklooi gebombardeerd tot dé politoloog van vlaanderen. ik gun het de man, maar zijn bijdrage als academicus aan het debat is nihil. elke journalist of burger die de politiek een beetje volgt, kan de ‘duiding’ geven die devos formuleert. ik heb werkelijk geen enkele keer een insteek gehoord die enig fundament had in zijn werk als academicus. de meerwaarde van een dergelijk figuur in de studio ontgaat me dus tenzij a) de vrt haar programma’s op die manier wat meer standing wil geven b) de vrt bespaart op journalisten door de inzet van tv-geile academici.

over rik torfs zullen we het een andere keer hebben.

vindt u het ook vreemd dat de doorgaans bijzonder scherpe pennen van pauli en desmet in alle talen zwijgen over de onthoofding van hun redactie? kritische pennen die zich blijkbaar ook kritisch opstelden bij de herstructurering van hun krant worden nu bij grof vuil gezet. of deze operatie de morgen overbodig maakt, moet de toekomst uitwijzen. maar als de kritische pennen worden vervangen door herkauwde stukken van het laatste nieuws, heb ik er niet zo’n goed oog op.

update: voor een verhelderende kijk achter de schermen neem je best een kijkje bij mensbrugghe

moest er geen moddergevecht woeden over wie nu de echte liberalen zijn, het zou nogal triest zijn in het nieuws.  hoofdpunt in het nieuws van radio 1 om 8 uur: brandweer maakt zich zorgen over elektrocutie bij blussen van zonnepanelen. tja.

van passe-partout verwacht ik geen diepgravende stukken. dat publi-reportages aan elkaar worden geregen met advertenties en reclame: so be it. ik lees dat dus voor de immo-info. ik wist niet of ik moest wenen dan wel schaterlachen toen ik volgend pareltje aantrof:

situatie: een schattige fermette langs een plattelandsweg, met daarvoor een parking. plots begint men op het terrein ernaast een huis te bouwen. daarbij maakt de bouwheer er een gewoonte van om die parking te gebruiken om de auto van de architect of een camion met materiaal makkelijker te manoeuvreren. en als het dat niet is dan zijn het weer wandelaars die hun hondjes uitlaten en één of ander ‘cadeautje’ op uw parkeerruimte achterlaten. de oplossing? de installatie van een afsluiting, liefst beveiligd. het is een maatschappelijk fenomeen: al te vaak worden de afsluitingen zonder toestemming geopend om het manoeuvreren te vergemakkelijken. u moet evenwel  de goedkeuring van de gemeente bekomen.

de oplossing: minder schattige fermettes langs een plattelandsweg. de wereld zou er een stuk beter én minder verzuurd uit zien.

p.s. ligt het aan mij of bent u bij de laatste twee zinnen ook de draad kwijt?

morgen is het weer zaterdag. het moment bij uitstek om naar de krantenboer te lopen en de weekendkrant aan te schaffen. weekendkrant is niet echt het woord want vaak lees ik op maandag en dinsdag nog verder want die dingen zijn omdat in omvang gegroeid. een dilemma dat zich de laatste jaren regelmatig opwerpt en maar niet opgelost raakt ten huize moonies: de morgen of de standaard? uit een korte rondvraag in de omgeving is het niet alleen bij ons een dilemma.

momenteel vind ik de weekendkrant van de morgen beter: interessantere reportages enzo (de stukken van douglas de coninck kunnen me daarentegen zelden bekoren). tijdens de week is het online zowel de morgen als de standaard, al is de eerste reflex de standaard omdat ik de nieuwsgaring beter (objectiever?) vindt. voor de opiniestukken kies ik dan weer steevast de morgen.

geraakt u er ook niet uit?

web 2.0 allemaal goed en wel. tegenwoordig loopt iedereen te koop met zijn mening. bij deze bezondig ik me daar ook aan. maar internetfora van vlaamsche kranten, daar word ik echt niet goed van. mijn rationele ik zegt dat ik er weg moet blijven. mijn nieuwsgierige ik kan het soms niet laten om er eens te gaan lezen. en als we die drempel dan toch overschreden hebben, dan maar meteen recht naar de beerputten van het internet: de lezerscommentaren van het laatste nieuws.

een random steekproef leert me dat we in een kortzichtige, flamingante, islamofobe, onverdraagzame, doodstrafeisende regio wonen. moest hetgeen ik daar lees representatief zijn voor ‘de vlaming’, mijn conclusie was snel gemaakt: uk onder de ene arm, vrouwlief onder de andere en zo snel mogelijk de grens over!

“get a life, get an eco-life” was dit weekend het slot van rudy collier’s editoriaal in dm-magazine. hij kondigde met de nodige trots aan dat er in zijn magazine meer aandacht zal besteed worden aan eco-design. het verheugt me zo’n dingen te lezen, alleen hoop ik dat de slogans worden doorgetrokken naar alle katernen van mijn weekendkrant.

een paar weken geleden werd er nog uitgebreid promo gemaakt voor shoppingtrips naar het verre buitenland. een paar dagen shoppen in new york, daarbij uitrekenend hoeveel pairs of jeans u zich moet aanschaffen om er zowaar voordeel uit te halen. of waarom niet naar bangkok  en daar een goedkope videocamera op de kop tikken? uw trip is zo terug verdiend!

hopelijk houdt de redactie van de morgen het niet bij slogans en verdwijnen zo’n reportages in de toekomst. ik zal mijn weekendkrant met nòg meer plezier lezen.

de laatste maanden is er een rare evolutie aan de gang op de vrt-nieuwsdienst. in het journaal of in terzake: steevast schuiven er journalisten aan tafel om geïnterviewd te worden. collega’s die elkaar interviewen, de meerwaarde is me niet helemaal duidelijk. vroeger maakten ze een stukje dat werd uitgezonden: beelden met off-screen commentaar. nu moeten ze per se zelf in beeld komen en hun (licht)gewichtige commentaar geven.

siegfried bracke nam afscheid van het leven op het scherm, maar vorige week werd hij als hoofd van de nieuwsdienst zowaar geïnterviewd over de politieke crisis. ik beeld me in dat hij volgende conversatie had met zichzelf:

- siegfried: ik zou graag geïnterviewd worden over de politieke crisis
- siegfried: ok, ik zorg dat je tien minuten krijgt in terzake