koekiemoon

meer dan tien jaar geleden werd alles kan beter voor het eerst uitgezonden. vrijdagavond laat als ik me goed herinner. nu staat dat programma godbetert in prime-time geprogrammeerd. herhaling nummer zoveel. uytterhoeven was misschien een voorloper, maar meer dan tien jaar? ho maar.

zou hij trouwens zelf content zijn met al die herhalingen?

de binnenlandse politiek is stil gevallen. althans in de pers. achter de schermen zal er wel hard gewerkt worden aan nieuwe beleidsnota’s. (ik ben trouwens erg benieuwd wat dat gaat brengen voor onderwijs) de journalisten van terzake zijn op vakantie wegens politieke luwte. en kijk wat er gebeurt: een mens krijgt elke avond een interessante buitenlandse reportage voorgeschoteld. in plaats van gekakel onder de kerktoren, journalisten die hun gasten niet laten uitspreken en nieuws dat er geen is, krijgen we degelijke reportages over onderwerpen die er echt toe doen. op wereldniveau. niet altijd gemakkelijk, maar steeds confronterend. en zo wordt onze horizon verruimd dankzij de komkommertijd.

de kampioenen stoppen ermee. eindelijk. maar pas in 2011. over het einde van de herhalingen wordt echter zedig gezwegen.

vindt u het normaal dat een openbare omroep heel wat interessante programma’s wegstopt achter een rode knop? de enige rode knop op mijn afstandsbediening is de uit-knop. ik ga die eens wat meer gebruiken denk ik.

ik weet niet wat me het meest bijblijft na een stuk uit de eerste aflevering van M!LF:

• dat de grappen ver onder toogniveau blijven
• dat het publiek bestaat uit een horde ‘echte mannen’ dat oerkreten moet uitstoten bij elke ondermaatse grap
• dat diezelfde ‘echte mannen’ na afloop naar buiten wandelen met een gesponsorde pint met een beperkt alcoholgehalte

ik hoop dat ze er de ironie van inzien.

voor de meerwaardezoeker toont canvas zo nu en dan een programma waarvoor ik de kijkbuis speciaal aanzet. twee pareltjes die me het laatste jaar konden boeien zijn belpop en belga sport. de vrt kan er uitpakken met zijn archiefbeelden, er wordt rustig de tijd genomen wat dieper te graven, je krijgt te horen wat er zich achter de schermen afspeelde, welke drama’s er gebeurden, hoe de hoofdrolspelers  zelf terug kijken op die periode, …  een absolute aanrader is in elk geval de aflevering van belga sport over gilles villeneuve van twee weken geleden. en gelukkig doorbreekt canvas met belga sport het adagium “hoe later het uur, hoe groter de meerwaarde”, zodat ik ‘s anderendaags nog een beetje fris uit mijn bed geraak.

is wel het minst dat je kan zeggen over ons gevangenissysteem. een uitstekende reportage van panorama bracht vanavond in beeld wat al lang geweten is: veel te veel mensen in dezelfde cel, verschrikkelijk verouderde gevangenissen, geen enkele begeleiding, zelfs niet voor ontoerekeningsvatbaar verklaarden, directie en cipiers die het probleem met lede ogen aanzien. tsjefaan de clerck legt, volledig in lijn met alle cd&v-ministers, de verantwoordelijkheid voor de problemen bij de vorige ministers. het huidige systeem is mensonterend, een welvarend land als belgië onwaardig. er moeten snel nieuwe gevangenissen gebouwd worden dat die smet ten minste kan gewist worden. maar nog meer investeringen zijn nodig om mensen uit de gevangenis te houden. dat er daar maar prioriteit aan wordt gegeven. en snel. investeringen in mensen vragen immers tijd.

sinds wanneer is de gouden schoen een louter vlaams programma? is het land al gesplitst? de voetbalbond misschien? wel knullig dat bijna alle kanshebbers bij standard luik spelen en op defour na franstalig zijn. vlaanderen boven!

de laatste maanden is er een rare evolutie aan de gang op de vrt-nieuwsdienst. in het journaal of in terzake: steevast schuiven er journalisten aan tafel om geïnterviewd te worden. collega’s die elkaar interviewen, de meerwaarde is me niet helemaal duidelijk. vroeger maakten ze een stukje dat werd uitgezonden: beelden met off-screen commentaar. nu moeten ze per se zelf in beeld komen en hun (licht)gewichtige commentaar geven.

siegfried bracke nam afscheid van het leven op het scherm, maar vorige week werd hij als hoofd van de nieuwsdienst zowaar geïnterviewd over de politieke crisis. ik beeld me in dat hij volgende conversatie had met zichzelf:

- siegfried: ik zou graag geïnterviewd worden over de politieke crisis
- siegfried: ok, ik zorg dat je tien minuten krijgt in terzake

respect om een half jaar te leven met een zo klein mogelijke impact op het milieu. nobel initiatief dat onze publieke zender er zendtijd aan wijdt (het zal wel in de beheersovereenkomst staan, maar kom). alleen heb ik zo mijn twijfels of de boodschap wel overkomt bij het grote publiek. ecologisch leven wordt voorgesteld als iets voor geitenwollen freaks die alleen nog rauwe groenten eten of hun eten klaarmaken in een hooikist. het imago van de milieubeweging wordt twintig jaar terug in de tijd gekatapulteerd. het programma geeft, ondanks de cynische commentaar van pdw, de kritikasters voer voor hoongelach en een argument om niets te ondernemen ‘omdat het toch niet haalbaar is’.

hoewel ik bij het zien van kobe ilsen de neiging heb om weg te zappen, was het programma ‘iedereen eco’ dat hij in het begin van het jaar presenteerde een stuk efficiënter. per aflevering werd er dieper in gegaan op een thema om je ecologische voetafdruk te verkleinen. eigenlijk kwamen dezelfde tips aan bod als in low impact man, maar het verschil is dat ze daar op een manier werden voorgesteld die de modale burger niet afschrikt. het is een aanpak die volgens mij meer kans heeft op slagen.

de blog van low impact man is trouwens veel genuanceerder dan het programma:

de hooikist wordt in de eerste aflevering met engelengezang ontvangen, maar dat lijkt me wat overdreven. een goede snelkookpan zorgt voor eenzelfde energiebesparing en is toch iets handiger.

ik vrees dan ook dat het medium televisie nu eenmaal vraagt om beelden die uit de band springen, maar dat de boodschap daardoor ondergesneeuwd geraakt of zelfs het tegenovergestelde bereikt. jammer.