koekiemoon

zij (3 jaar), smachtend in haar kasteel: ‘jij moet me komen redden’

hij (3 jaar): ‘ok, maar eerst moet ik nog tv kijken’

ik krijg onze ukkies niet uitgelegd dat het winteruur is ingegaan. balen.

zo’n nazomer is een kadootje waar je niet op rekent, het vakantiegevoel wat rekt en je verzoent met de nakende herfst. iedereen profiteert er van om nog eens buiten te komen, nog snel alle energie te absorberen om de winter door te komen. als zo’n leuke dagen dan nog eens samenvallen met een stad in volle feest, dan kan het helemaal niet meer stuk. van de ene aangename verrassing in de andere vallen, oude bekenden terug zien en kinderblikken vol verwondering. zondaggevoel ten top. het nieuwe museum is er nog niet van gekomen, dat zal voor binnenkort zijn.

en toen was het donker en lag iedereen in dromenland. ik droom dat ik daar ook mag liggen, maar een deadline strooit roet in het eten. een belangrijke deadline. de adrenaline houdt me wakker, mijn hersens draaien op volle toeren, mijn vingers typen onafgebroken. en tegen het ochtendgloren hoop ik dat alles weer in orde komt, zoals dat meestal het geval is als ik weer maar eens in zo’n situatie verzeild geraak. en dan te bedenken dat ik een paar maanden geleden suggereerde dat mijn lieftallige wederhelft met een probleem van timemanagement kampt. ik dwaalde.

het is niet de gemakkelijkste vakantieperiode geweest uit ons bestaan, maar we hebben ze wel in schoonheid kunnen afsluiten. het werd een weekje in de loire en alle mogelijke verwachtingen werden ingelost: prachtige gîte, mooie plekken, lekker weer en totale ontspanning.

we onthouden:

• dat er echt wel veel kastelen zijn. heel veel.
• dat sommige bezienswaardigheden slachtoffer zijn van hun eigen succes.
• dat in de loire de toeristen vooral britten zijn. quasi geen spoor van nederlanders, duitsers of belgen.
• dat fransen echt wel vloeiend engels spreken als dat nodig is.
• dat de heerlijke hoorspelen van het geluidshuis fantastisch zijn om een kleuter zeven uur auto te laten overleven. voor een volwassene zijn ze trouwens ook topentertainment. deze vakantie was de mestkever een absolute hit.
• dat de crisis een rustige oude dag serieus kan doorkruisen.
• dat la chabotterie in loudun echt wel een geweldige gîte is (****): mooi ingericht, alle comfort, geweldige tuin, leuke eigenaars en veel te bekijken in de buurt.
• dat het leven op elk moment volledig kan omslaan. volledig.

en nu terug aan het werk. keihard. er is geen tijd om op te warmen.

meer foto’s

en daar lag ik dan. eerst in een veld in de buurt van andenne, dan in het ziekenhuis, dan thuis. vrouwlief had zich deze weken anders voorgesteld. ik ook. mét een leuke kampeervakantie in de loire-streek, mét een leuke week in de morvan en nog wat uitlopers aan de vlaamsche kust en vooral zonder bijkomende zorgen.

gegeven de situatie  er het beste van maken, dat was de enige mogelijkheid. en dan merk je hoeveel mensen er klaar staan als het er echt toe doet. naast mijn standvastige rots in de branding ook (schoon)familie, vrienden, ouders van vrienden en buren. van lekker eten tot boodschappen doen. van mentale steun tot vakantieverblijf. hartverwarmend. mijn barst groeit zowaar sneller dicht. en daardoor komt die week in de loire er toch nog van, zij het met twee weekjes vertraging.

in het ziekenhuis. gegeven de omstandigheden lig ik hier goed: midden in een park, zicht op de hertjes, alleen op een drie-persoonskamer, draadloos internet, een goed bed, vriendelijke verpleging en pijnstillers à volonté.

de tijd dood ik met kranten en boeken lezen, piekeren, mailboxen opkuisen en werken. zo voelt het verblijf hier toch nog een beetje nuttig. morgen naar huis. ik ben blij dat ik mijn drie meisjes terug kan vervoegen.

ik heb mijn kledingaankopen al een tijd uitgesteld, maar nu is het echt wel tijd. zijn gepland voor de komende dagen en weken: een broek of twee, een paar t-shirts en wie weet ook nog wel schoenen en een trui en een hemd en we zien nog wel. impulsaankopen zijn niet zo aan mij besteed, tenzij het om schoenen gaat, daar durf ik wel een zwak voor te hebben. ik ben helemaal in touch with my feminine side.

ik heb zo mijn vaste adressen waar ik passeer. meestal zijn het winkels die mijn budget een beetje te boven gaan, maar in de solden er net binnen vallen. winkels waar je weet waar je aan toe bent en een grote kans maakt iets leuk te vinden. geen grote ketens want daar verlies ik het overzicht. om er een paar te noemen in leuven: nu, wear, lef  en hoewel ik heb afgezworen om me nog te kleden als schoolgaande tieners, kan ik het niet laten om binnen te springen in de lowdown en de carhartt. in brussel spring ik resoluut binnen bij privatejoke en bellerose.

geen probleem om de ‘juiste’ winkels te vinden dus, wel een probleem om de juiste maten te vinden. ik val overal tussen. mijn bovenlijf situeert zich tussen een medium (te kort –> zichtbare onderbroek) en een large (te wijd aan de schouders). dat een medium te kort uitvalt heeft te maken met het feit dat ik mijn broeken wat meer op de heupen draag. om dat te voorkomen probeer ik nu van maat 34 naar 33 te downsizen, maar dan geven broekspijpen lengte 32 de indruk dat ik water in mijn kelder heb staan en bij lengte 34 trap ik er op. ligt u ook overhoop met uw maten?

update – net toegevoegd aan mijn collectie: puma basket evo l in bruin leer (geen nubuck zoals op de foto). voor een casual dag op het werk.

elk jaar opnieuw hebben we hetzelfde voor. twee dagen voor de deadline beseffen we dat onze belastingsbrief al drie maanden op de bodem van ons postbakje verstoppen! ondanks alle goede voornemens om het deze keer op tijd te doen én via tinternet, zal het weer een rush worden naar de brievenbus. ik heb immers geen zin om twee uur te wachten om op ‘bevestigen’ te klikken. vorige week kregen we zowaar nog twee fiches in de brievenbus. moesten we onze aangifte voorbeeldig op tijd hebben ingevuld, hadden we zowaar aan belastingontduiking gedaan!

er even tussen uit. het was nodig. combinatie van nieuwe baby, zieke kleuter (die nu ook baby heeft aangestoken – windpokkenestafette, jeuj) en werk (zwangerschapsverlof is aan sommige instellingen een rekbaar begrip) maakte dat we er aan toe waren, nog voor onze ‘echte’ vakantie. een opwarmertje zowaar.

even op adem komen en niet te ver weg, dan komen we al eens in nederland terecht. deze keer werd het zeeuws-vlaanderen. vlak over de grens maar o zo buitenland. geen 60km aan elkaar geplakte flatgebouwen, maar duinen. ruimtegevoel op een strand in plaats van zigzaggen tussen de badgasten. fietspaden à volonté en exotische productjes in het grootwarenhuis. plaatsnamen als ‘zwart gat’, ‘boerenhol’ of ‘nummer één’.

onze logies in de gaternissehoeve waren prijs-kwaliteit het beste dat we in jaren hebben gezien. allen daarheen dus, maar niet té massaal: we willen er volgend jaar nog een plaatsje vinden. en nu back to business. de laatste loodjes enzo. binnen drie weken begint het echte vakantiewerk. we zijn opgewarmd.

meer foto’s