koekiemoon

life as i live it

bosmens

with 2 comments

ik kon niet tegen zandkorrels tussen mijn tenen of in mijn onderbroek, laat staan allebei tegelijk. omdat ik graag in de natuur vertoef, kwam ik dan ook vaker terecht in het bos dan aan zee. zeker met de fiets is het daar aangenamer toeven. liever een col hors catégorie dan tegen de wind beuken in de polders. liever het geritsel van de bladeren dan striemend zand in mijn gezicht. maar er is langzaamaan een kentering gekomen. zij heeft het wel voor de zee en in een verliefde bui ging ik wel eens mee. om bij haar te zijn, de zee nam ik er gewoon bij. maar toen ontdekten we samen andere kusten dan de vlaamsche: de zeeuwse, portugese, franse, deense en zweedse. daar waar stranden nog stranden zijn en duinen nog duinen. waar je elkaar niet voor de voet loopt en niet in de schaduw vertoeft van torenhoge flats. waar je overweldigd wordt door de machtige krachten van het water. en zo komt het dat we in de herfstvakantie een weekje weg waren. aan zee. uit vrije wil. net over de grens, waar volgens de lokale gebruiken alles ‘gezellig’ is, maar de kust vooral een stuk mooier. zalig niets doen. meer moet dat niet zijn. en ze zien ons daar nog terug. en dat zand tussen mijn tenen, dat pak ik er met de glimlach bij. dat in mijn onderbroek schuurt nog altijd even hard.

Advertenties

Written by koekiemoon

18 november 2009 at 00:43

Geplaatst in miscellaneous

Tagged with ,

verantwoordelijkheid

with one comment

neem nu het geval wickmayer-malisse. persoonlijk vind ik het nogal triestig dat die mensen zo’n schorsing opgelegd krijgen. maar de populistische reacties van de beleidsmakers baren me nog meer zorgen:

  • muyters: ‘ik ben geschokt, we zullen die mensen financieel bijstaan om beroep aan te tekenen’.
    een minister van begroting moet momenteel besparen. toevallig is die minister dan ook nog eens minister van sport en dus verantwoordelijk voor het werk van het dopingtribunaal dat die straffen heeft uitgesproken. muyters gaat dus geld besteden om een beslissing van zijn eigen administratie aan te vechten
  • gennez: ‘ik ben geschokt, de sporters moeten financieel bijgestaan worden en het decreet moet aangepast worden’. dat is dus de voorzitter van de partij van de minister die het decreet schreef dat deze schorsing mogelijk maakte.
  • dr. goossens (werkte op het kabinet van anciaux en schreef mee aan het bewuste decreet): zit op de persconferentie van malisse mee aan tafel, pinkt een traantje weg als het over wickmayer gaat en besluit ‘hier werd de wet naar de letter toegepast, niet naar de geest’.

verantwoordelijkheid opnemen is precies niet gemakkelijk als de publieke opinie zich en masse uitspreekt. ben benieuwd naar wat anciaux binnenkort zal zeggen met tranen in zijn ogen.

Written by koekiemoon

9 november 2009 at 10:22

Geplaatst in politiek

Tagged with , , , , ,

romantiek

with 5 comments

zij (3 jaar), smachtend in haar kasteel: ‘jij moet me komen redden’

hij (3 jaar): ‘ok, maar eerst moet ik nog tv kijken’

Written by koekiemoon

7 november 2009 at 22:09

Geplaatst in lifelog

to bakfiets!

with 5 comments

dat is het antwoord op het dilemma dat ons zo’n twee maanden heeft bezig gehouden. en we zijn niet alleen in onze queeste. we zijn al heel wat volk tegen gekomen dat twijfelt. lang twijfelt. wat heeft dan de doorslag gegeven?

  • we hebben het gevoel dat zo’n bak vooraan veiliger is . je ziet de kinderen, je kan beter inschatten of je ergens tussen kan laveren en bent wendbaarder doordat je minder breed bent dan een fietskar;
  • het plezier van de kinderen. priceless. onze jongste telg zit heerlijk in de maxi-cosi (bedankt voor de adapters ivan). onze kleuter zit relaxed en kijkt haar ogen uit;
  • de meerkost van onze bakfiets is marginaal vergeleken met de betere fietskarren;
  • de testrit heeft sunny overtuigd. alle vooroordelen (te zwaar, moeilijk bestuurbaar, …) werden binnen de minuut van tafel geveegd.
  • zo’n bakfiets is werkelijk enorm stabiel.

waarom de gazelle cabby?

  • relatief goedkoop. een bekend fietsenmaker in leuven probeerde me een exemplaar te slijten dat ‘ongeveer de helft van een tweede wagen kost’;
  • relatief licht en compleet geluidloos vergeleken met de houten versies;
  • de maxi-cosi adapters werken perfect, de regentent is erg gemakkelijk in gebruik;
  • twee wielen, met zo’n driewielig ding zie ik mezelf echt niet rijden;
  • zeven naafversnellingen (wij moeten serieus omhoog).

de nadelen:

  • als u verlegen van aard bent: niet kopen. u wordt aangegaapt, nagewezen en aangesproken alsof het een buitenaards wezen betreft.
  • onze ‘tank’ is nogal imposant. parkeren aan het station is kwestie van een beetje geluk want de parkeerplaatsen voor ‘buitenformaatfietsen’ zijn nogal in trek. maar dat geldt ook voor fietskarren natuurlijk.

de eerste ritten is het wennen, maar de leercurve is bijzonder steil. we zijn na minder dan twee weken al helemaal overtuigd en onze gezinsmobiliteit is er met rasse schreden op vooruit gegaan. twee eigenaars van een identiek exemplaar waren na meer dan een jaar nog altijd even enthousiast. ik zie geen reden waarom dat bij ons niet zo zou zijn.

Written by koekiemoon

28 oktober 2009 at 15:10

moe

with 2 comments

ik krijg onze ukkies niet uitgelegd dat het winteruur is ingegaan. balen.

Written by koekiemoon

26 oktober 2009 at 23:53

Geplaatst in lifelog

klets!

leave a comment »

waar het drie maanden geleden nog ‘krak’ klonk, was het nu gewoon ‘klets’. ik in de ochtendrush fietsend naar het station, zij aan de foute kant van de weg. we konden alletwee niet meer stoppen aan dat kruispunt, daisy en ik. wallaroo – fiets: 1-0 want zij kon achteraf gewoon vertrekken, ik droop te voet af. zo’n krom tandwiel rijdt niet vlot. opgelucht dat het maar een tandwiel is en niet, ik zeg zomaar wat, een bekken. en vooral dat dat kinderstoeltje achteraan leeg was. de gedachte alleen al. brrr.

Written by koekiemoon

22 oktober 2009 at 10:38

Geplaatst in bike

Tagged with ,

verschraling

with 3 comments

de velpia gaat dicht. niets bijzonders op het eerste zicht. er sluiten wel meer winkels de deuren. maar de velpia is in leuven een instituut als het gaat over kantoor/schilder/papier-artikelen en -waren. en niet te vergeten: parker-pennen in alle kleurschakeringen. o nostalgie.

de velpia is nummer zoveel in een lange rij: kleine zelfstandigen die de deuren dicht doen. speciaalzaken waar specialisten achter de kassa staan.  mensen die u kunnen bijstaan met raad en daad. die u meer kunnen vertellen dan in de handleiding te lezen staat. winkels waar je meer dan dertien in  een dozijn vindt. waar de klant nog koning is.

het is een bizarre spiraal: een stad wordt gerenoveerd, opgewaardeerd en geprofileerd als winkelstad. de huurprijzen stijgen, de lokale handelaars kunnen óf niet meer betalen óf worden rijk door hun pand te verhuren aan de grote ketens. en zo verliest de winkelstad haar eigen profiel en lijkt ze een kopie te worden van andere winkelsteden. verschraling van het aanbod noemen ze dat.

Written by koekiemoon

18 oktober 2009 at 15:09